Rumenok

image0Zespół Rumenok powstał w 2008 roku w ramach projektu – Wioski tematyczne na Polesiu Lubelskim zrealizowanego przez Stowarzyszenie z funduszy EQUAL. Nazwa zespołu wiąże się z kultywowaniem lokalnej gwary, która jest mieszaniną 3 języków: polskiego, białoruskiego i ukraińskiego. Rumenok w gwarze to jak się nietrudno domyśleć – rumianek. W swoim repertuarze zespół posiada pieśni obrzędowe oraz widowiska takie jak : Szeptucha i czmut; Koło moho prosa; Odnos i Hodun, Żniwa; Wykopki; Rumenok zyło dywo-dywelne; Prydany i Poleskie wesele. Za obrzęd ” Koło moho prosa” zespół otrzymał na ogólnopolskim Sejmiku Teatrów Wsi Polskiej w Tarnogrodzie nagrodę MKiDN. Pierwsze widowisko to historia wdowca, który wziął sobie młodą żonę, która to wygoniła z domu dorastające córki. Dziewczęta zostały odnalezione w lesie przez zielarkę i znachora ( szeptuchę i czmuta). W przedstawieniu pokazane są w humorystyczny sposób dawne metody leczenia poczynając od ziół, poprzez spalanie róży, a na zamawianiu uroków kończąc. Szeptucha zna wypróbowane sposoby na wiele dolegliwości min. biegunkę, ból zębów, kołtuna; poradzi także na problemy sercowe i uwolni od ochwatu konia. Zespół jest wielopokoleniowy, występuje w tradycyjnych, oryginalnych strojach i ze względu na repertuar i doskonałą grę aktorską w lokalnej gwarze jest znacznym atutem turystycznym Krainy Rumianku. Zespół działa w Ośrodku Edukacji Regionalnej pod opieką Stowarzyszenia, a za stronę etnograficzną odpowiada znakomita regionalistka Pani Aniela Halczuk, która od początku pracuje z zespołem. Kierownikiem zespołu jest Pani Monika Mazurek.

image1Zespół realizuje jeden z ważnych celów naszego Stowarzyszenia jakim jest ocalenie od zapomnienia lokalnej gwary. Jest to gwara z silnymi wpływami rusińskimi nosząca nazwę mowy „ chachłackiej”, która bardzo długo była traktowana „po macoszemu”. Było to wynikiem trudnej historii naszych terenów związanej z zaborami, okresem II Wojny Światowej, oraz powojenną akcją „Wisła”, w wyniku której miejscowa ludność bardzo ucierpiała właśnie min. z powodu języka. Stowarzyszenie podjęło próbę ratowania tej gwary od zapomnienia gdyż mowa odchodzi wraz z ludźmi i lada dzień może przestać istnieć. Obecnie gwary innych regionów, np. kurpiowska czy gwary kaszubskie, przeżywają swój renesans. Niniejsza gwara równie bogata i piękna, z pewnością zasługuje na ocalenie, gdyż jest niezwykle istotnym elementem dziedzictwa kulturowego naszego regionu.